Ons verhaal

Ik was al meerdere keren in Afrika geweest en iedere keer raakte het mij hoe oprecht de vriendelijkheid en vrolijkheid was van de mensen die ik ontmoette - ondanks dat ze met zoveel minder leven dan wij. Mijn laatste reis was een tocht van bijna twee maanden door Oost-Afrika in een overland-truck.

Maar het was in Malawi waar dit gevoel het diepst binnenkwam. Bij Kande Beach, halverwege de westkant van Lake Malawi, zwaaiden overal vrolijke kinderen - niet om te bedelen, maar puur uit nieuwsgierigheid. Ik vroeg of iemand een foto van mijn zoon kon naschilderen omdat hij ongelofelijk ziek was. Zo kwam Rodger erbij, een souvenierverkoper/boertje van rond de veertig.

De volgende ochtend stond om half zes, Rodger niet met een schilderij, maar met een idee voor de deur. Hij had de medicijnman gevraagd of die zonder enige voorwaarden, mijn zieke zoon Ivar kon helpen. Een tranentrekkend mooi gebaar!

Zo begon een onvergetelijke reis, over weggespoelde wegen en met een bootje, om de ingrediënten voor het medicijn te halen. Die dag vergeet ik nooit meer.

Hoe ontstond Stichting 100% Malawi?

Toen ik inmiddels weer thuis was werd ik meerdere keren gebeld door meerdere mensen uit het dorp met de vraag hoe het met Ivar, mijn zoon, was en of ik nog medicijnen nodig had en dat ze elke dag voor mij baden.

Hoe bijzonder dat mensen die bijna niets hebben alleen maar geven!

Toen ik na maanden vroeg of ik wat voor hen kon doen, was mais het enige dat ze vroegen. Wat bij hen een luxe is, is bij ons gewoon varkensvoer. Ik heb hen toen een baal mais gegeven en ze bleken dat ook nog met zieke buren te delen!

Wat een mooie mensen had ik ontmoet en wat kon ik, op een voor mij eenvoudige manier makkelijk helpen! Ik heb Rodger toen gevraagd of, in overleg met de dorps Chief, geïnventariseerd kon worden wie er in het dorp echt hulp nodig had.

Dat heeft hij echt fantastisch gedaan! Er kwamen ongeveer 65 mensen uit naar voren die echt onder het bestaansminimum van Malawi, kwamen.

We hebben van eenieder de namen en video’s. Van wat ze mankeerden, en ook van de meesten bewijs van binnen in hun huisjes, waar het echt aan alles ontbreekt. Geen stoelen of tafels maar meestal geen bad en slapen op plasic balen en gescheurde dekens!

En ben ik gewoon met ouderwets voedselhulp begonnen omdat deze mensen niet de figuurlijke hengel meer konden vasthouden om voor zich zelf vis te kunnen vangen.

En zie nu waar wij, nog maar anderhalf jaar verder, inmiddels staan!

• We geven nog steeds maandelijks ca 65 mensen voedselhulp
• We hebben inmiddels een school kleuterschool gebouwd
• We hebben eigen land waar wij zelf oogsten
• Wij maken eigen eten voor school
• Wij hebben kippen en fruitbomen
• Hebben een speelveld gecrëeerd
• We geven landbouwcursussen
• En draaien vrouwenprojecten
• We hebben een waterpomp
• etc, etc,